van/voor/over alumni

  vorige pagina

   
 

Oudstudenten doen verslag uit het buitenland

 

 

 

Karen Sibbing

Australië

afgestudeerd in 2006

Valerie Geels

Leipzig, Duitsland

afgestudeerd in 1996

Marie-Thérèse Verbruggen

Boston, U.S.A.

afgestudeerd in 2006

 

 

 

   

Karen Sibbing

 

Karen Sibbing
   

februari 2010

Een verslag van Karen Sibbing over haar studie- en leefervaringen in Australië.
 

Zij studeerde in 2006 af aan de Academie voor Theater, Fontys Hogeschool voor de Kunsten.

 

 

Al voordat ik afstudeerde aan de Academie voor Theater wist ik dat ik nog een acteursopleiding wilde doen.  Als docent en theatermaker voelde ik me klaar en toegerust om het werkveld in te gaan, maar als actrice niet. En aangezien ik er op de academie achter gekomen was dat ik het allerliefste wilde werken in een combinatie van maker-speler, ging ik op zoek.

 

Voor mij lag het voor de hand om zowel aan opties in Nederland als in Australie te denken, aangezien mijn vriend Australier is. Na veel rondneuzen, wikken en wegen besloot ik auditie te doen aan The Victorian College of the Arts (VCA) in Melbourne. Ik had al vaker stukken van studenten en afgestudeerden van de VCA gezien en was altijd erg onder de indruk.

Ook leek het me interessant om in het Engels te leren acteren.

Ik ben naar Melbourne gevlogen om daar auditie te doen, al kun je ook via een video opnamen auditeren. Vele buitenlanders doen er n.l. auditie. En tot mijn geluk werd ik er aangenomen.
Ik heb er 3 jaar ontzettend hard gewerkt (voor 60-urige werkweken schrikken ze niet terug) en heel veel geleerd. Het is een strenge school met een zware selectie, waar je zowel na je 1e als na je 2e studie jaar nog weggestuurd kon worden. Maar binnen de school, en met de studenten onderling, was de sfeer heel vriendschappelijk en gul.

Voor mijn gevoel begon ik die acteursopleiding met een voorsprong ten opzichte van de meeste andere studenten, omdat ik aan de Academie in Eindhoven/Tilburg natuurlijk ook spel- lessen had gehad. Maar al heel snel kwamen we op voor mij onbekend terrein terecht en zwom ik net zoveel als alle anderen. Shakespeare en Chekhov in het Engels is toch wel andere koek! Ik moest ‘neutraal’ Australisch leren spreken en allerlei Australische, Engelse en Amerikaanse dialecten.
En het mooie is dat mijn kant van ¨theatermaker¨ tijdens de acteursopleiding alleen maar verder is ontwikkeld.

Drie maanden geleden ben ik aan de Acteursopleiding aan de VCA afgestudeerd, en ik heb nu al een aantal mooie projecten op me wachten om mijn tanden in te zetten. Ook heb ik een agent waar ik erg blij mee ben.
Het studeren in een andere taal en cultuur is niet altijd makkelijk geweest, maar heeft me erg uitgedaagd, en verrijkt. Je eigen cultuur en taal bagage heb je altijd bij je. Maar nu heb ik me nog een cultuur en taal eigen gemaakt waardoor de verzameling waaruit ik put als ik aan een project werk (zowel als acteur als maker) alleen maar groter en diverser is.

Nu ik zowel in Eindhoven/Tilburg als in Melbourne afgestudeerd ben voel ik mij helemaal klaar voor het werkveld. Zowel als Docent, Theatermaker, als Actrice.
Voor mij is de Academie voor Theater in Eindhoven/Tilburg een opleiding geweest waar je leert doceren en theater maken, en ook speelt. En is de VCA in Melbourne een opleiding geweest waar je leert acteren, en ook theater maakt.

Wat mij betreft zijn deze twee opleidingen dus perfecte aanvullingen op elkaar geweest.

Ik heb al gemerkt dat de regisseurs die mij direct na mijn opleiding gevraagd hebben (weer) met hen te werken vaak regisseurs zijn die heel veel creatieve input van de acteurs willen. Daar kan ik de creatieve eieren van beide opleidingen dus lekker in kwijt.

Over een paar jaar wil ik met mijn ervaringen van de Australische Theater wereld weer terug naar Nederland komen. Om hopelijk wat ik daar aan verrijking gevonden heb, hier te gaan gebruiken.

Karen Sibbing
februari 2010

top

   
   

Valerie Geels

 

Valerie Geels (afgestudeerd in 1996) woont in Leipzig, Duitsland.

 

website Valerie Habicht-Geels

 

december 2013

The Christmas Carol

Valerie Geels woont in Leipzig, Duitsland.

Ze heeft een hoofdrol in “The Christmas Carol”.

 

De voorstelling speelt de hele maand december in Theaterhaus Schille in Leipzig.

 

 

   
   

juni 2013

"ROH - disputatio de femina bisulca*"

Nach dem Erfolgsstück "Wo kein Wind weht" das neue Solo mit Valerie Habicht-Geels!
(afgestudeerd in 1996)

Eine Produktion von DAS ÜZ und De Lekkere Compagnie


In „ROH – disputatio de femina bisulca“ erzählt eine Frau, die V heisst, ihre Geschichte und ihre Geschichten, die Wahrheit über ihre Wahrheiten.

Sie ist in der Mitte ihres Lebens angekommen. Und sucht jetzt ihre "Goldene Mitte". Die Bühne ist das Museum von V, angefüllt mit Exponaten, O-Tönen und Schautafeln, die uns Aufschluss geben und zur Erforschung einladen.

V ist Museumsführer und Spielerin ihres eigenen Lebens.

Sie forscht was sie im 2.Teil ihres Lebens mitnehmen möchte und was sie zurücklassen möchte. Sie berichtet von ihrem Leben und von ihrer gespaltenen Seele. Vom Wahnsinn und Zahmsinn.

Sie stellt sich ihren Ängsten und fragt sich, was Fake und was real ist. V lädt uns ein auf eine Forschungsreise in ihr rohes Ich.

Regie/ Konzeption/Text: Christian Hanisch
Dramaturgie/ Konzeption/Text: Karsten Kriesel
Schauspiel/Ideen/Text: Valerie Habicht-Geels
Assistenz: Peter Thetmann

Premiere SÜD: 01. Juni, 20:00 Uhr im DachTheater, Haus Steinstraße (Steinstr. 18, 04275 Leipzig)
PREMIERE WEST: 02. Juni, 20:00 Uhr im Neuen Schauspiel Leipzig (Lützner Str. 29, 04177 Leipzig)
Weitere Termine: 06. und 09. Juni, 20:00 Uhr im Neuen Schauspiel Leipzig (Lützner Str. 29, 04177 Leipzig)

*Abhandlung über die Frau mit den zwei Gesichtern.
www.valeriehg.wordpress.com

   
   

april 2013 Vrolijk Pasen
 
Hier een kort filmpje met stukjes uit mijn laatste 5 voorstellingen:
http://www.youtube.com/watch?v=4zKRs1KMC5Y


EN: Mijn solo is uitgekozen bij de beste 10 Produkties uit de "Off Theater Scene" van heel Duitsland!
Het komt in Oktober daarom op "Die Heidelberger Theatertage" in Heidelberg (duurt 9 dagen): leuk he!

 
 

november 2012 Valerie Habicht-Geels (afgestudeerd in 1996) woont en speelt in deze voorstelling in Leipzig (D).

 

[1001 Nacht] Weitere Vorstellungen: 1-23 Dez.

Valerie Habicht-Geels

Weitere Vorstellungen: 1-23 Dez.
Sa./So.: 16:00 Uhr deutsche Version. Auch am 23.12. um 16:00 Uhr.
Sa. 8.12. und 15.12. 14:00 Uhr englische Version: "Arabian Nights"
Wochentags nach Vorbestellung:
9:30 deutsche Version
12:30 englische Version
Reservierungen: schille@schulzentrum.de  oder: 0341/ 225 48 83

Regie: Jutta Stahl-Klimmt
Spiel: Bernhard Biller und Valerie Habicht-Geels
Text: Robert Klimmt
Bühnenbild: Gunter Fischer
Technik: Jens-Peter Herwig
Puppen: Franziska Eisermann

 

www.valeriehg.wordpress.com

   

 

 

september 2011

Subject: De Lekkere Compagnie

Hallo!

Wie het leuk vindt om te lezen:
2 dagen geleden verscheen dit in de krant.

Geschreven (zeer liefdevol) door een journalist die ook in de jury zat van die grote kunstprijs (hij zei dat de jury een ander had laten winnen, na lange discussie, omdat het een "Regie-prijs" is en geen "Acteurs-prijs").

 

 

  artikel   = pdf 87 kB

Ik ga lekker door met het: "met veel liefde verder werken aan mooie nieuwe stukken".
Oja, als er staat dat ik met 19 jaar uit 1200 meiden gekozen werd voor de rol van Anna Karenina, is dat waarschijnlijk een typfout geweest van een redakteur, want het waren er slechts 120 (overdrijven is ook een vak), en Thomas is geen Leipziger, maar een Bielefelder die sinds 13 jaar in Leipzig woont (dus toch een halve Leipziger, haha).

Veel (duits) leesplezier!

   
   

13 januari 2011    

 

Valerie Geels studeerde af aan de Academie in 1996.
Haar solostuk “Wo die Wind weht“ is genomineerde voor “die Leipziger Bewegungskunstpreis”.
 

  artikel   = pdf 841 kB


   

Een verslag van Valerie Geels over haar leef- en werkervaringen in Leipzig, Duitsland.
 

Zij studeerde in 1996 af aan de Academie voor Drama, Fontys Hogeschool voor de Kunsten.

 


Na de opleiding heb ik 6 jaar als zelfstandige gewerkt en me voornamelijk beziggehouden met rollenspeltrainingen en acts op maat. Totdat ik verliefd werd op een Duitser die in Leipzig woont, en waarmee ik in 3 jaar en 3 maanden 3 zonen op de wereld mocht zetten (ja,ja ik houd niet van half werk: als je iets doet, moet je het ook volledig doen!).

Hier in het oude Oost-Duitsland is het anders als in Nederland.
In West-Duitsland is meer geld voor bedrijfstrainingen e.d.. Maar voor geheel Duitsland geldt, dat er meestal geen drama op de scholen gegeven wordt, ook amateurverenigingen kennen ze niet. Er is wel een vak dat op dramadocent lijkt en heet: Theaterpedagoge. Maar het werkveld is moeizamer.
Je hebt de grote theaters en de tv- en filmindustrie. En wie daar niet werkt, heeft het erg moeilijk een bestaan op te bouwen.
Er is wel veel vraag naar dramadocenten: er gebeurd veel pionierswerk.

Als je een kinder- jeugd- of volwassene workshop aanbiedt, heb je snel een groep met "toneelhongerigen" bij elkaar die eindelijk een plek vinden om deze passie uit te kunnen oefenen.
Ik speel inmiddels in een leuk klein Theaterhuis (Schille Theater) in het centrum van Leipzig in 3 stukken (een tragedie, een komedie en een jeugdvoorstelling: kan ik heerlijk veelzijdig zijn.


Regelmatig is er een tournee met 1 van de drie stukken, of spelen we thuis in "ons" eigen theater. Daarnaast geef ik in het Dachtheater (Haus Steinstrasse) Theaterimprovisatie-
weekend workshops die veel vreugde brengen en goed lopen.
Ik geef ook les op een privéschool (6 t/m 18 jarigen) hier hebben ze een theatervereniging, waar de kinderen zich inschrijven en na de school (die hier al rond 13.00 voor de kleinen en 15.00 voor de groten) toneelles krijgen en aan voorstellingen werken.
De leraren (90 stuks) geef ik ook af en toe theaterles, of een teambuildingworkshop, of verzorg een speciale thema-avond.
Het is goed te combineren met mijn gezin.
Mijn 4 mannen (Thomas: 2meter, Lukas: 1.22 m., Lars: 1.16 en Jorik: 98 cm.) komen aan hun trekken, en ik werk meestal als ze op hun werk of school zijn, of in de avonden en weekenden als Thomas thuis is.

Maar natuurlijk laat ik meer avonden en weekenden vrij als dat ik ze volstop met werk, zodat het voornamelijk LEUK blijft.

 

top

   
   
Marie-Thérèse Verbruggen

 

Marie-Thérèse Verbruggen
   

maart 2009

 

Een verslag van Marie-Thérèse Verbruggen over haar leef- en werkervaringen in de U.S.A.


Zij studeerde in 2006 af aan de Academie voor Drama, Fontys Hogeschool voor de Kunsten.


 

 

 

 

Begin november 2008 ben ik samen met mijn vriend naar de Verenigde Staten verhuisd.

We hebben ons gevestigd in de prachtige stad Boston, Massachusetts.

Voor hem een nieuw plekje op zijn lijst (hij is Mexicaans-Canadees en heeft al van vele verschillende plekken op deze aardbol zijn thuis weten te maken), voor mij mijn eerste stappen buiten Nederland zonder vakantiedoel.

Na 5 maanden begin ik nu wat te wennen aan het leven hier.

Het is veel drukte, veel grootsheid, veel grootspraak en vooral van alles gewoon heel erg veel. De Amerikaan is een mens met vele gezichten. Open, vriendelijk, met z’n allen bij elkaar hypocriet, individueel liberaal (aan deze kant van het land dan) en bovenalles behulpzaam. Door deze laatste eigenschap ben ik ondertussen ook aan het werk.

 

Ik ben via via in 2 theaterprojecten gerold. En ‘via via’ is dé weg om zaken voor elkaar te krijgen hier.

Je hoeft maar tegen iemand te zeggen wat je beroep is en de telefoon wordt getrokken.

Een erg fijne eigenschap moet ik zeggen, want een paar belletjes met een van die telefoons leverde mij een ontmoeting met een Britse theaterregisseur op die mij als coach in een project met ex-gevangenen laat participeren.

Ontzettend interessant en nobel werk, maar een treuriger begin van mijn carrière hier had ik mezelf niet aan kunnen doen.

10 verschillende levensverhalen die alle 10 op zich oscar-waardige films zouden zijn.

Iedere acteur sleept een zeer indrukwekkend verleden met zich mee en het heeft me de nodige repetities gekost om een persoonlijke band met dat verleden te onderdrukken.

Voor mij,  small town meisje, beschermd opgevoed en met een inlevingsvermogen van hier tot in Tokio, niet de makkelijkste taak ter wereld.

Het uiteindelijke doel is om van al deze verhalen 1 stuk te maken en hoe het er nu uitziet wordt het zeker het bekijken waard.

 

Naast dit project help ik dezelfde regisseur als regie-assistente bij een productie van Macbeth. Erg gaaf om met de originele taal te werken (ook al voelde ik mij in de eerste repetities een ware alien...ik bedoel, Shakespeare in het Nederlands is al niet echt makkelijk te noemen, maar in het Engels...pfff). 

In deze productie kom ik ook steeds meer achter de Amerikaanse visie op theater.

Tot nu toe heb ik ontdekt dat deze een ietsiepietsie melodramatischer is dan de Europese en een hele bak preutser!

Een voorbeeld: Onze Macbeth is een vrouw (omdat zij de beste acteur van de groep is) en Lady Macbeth is eveneens een vrouw.

Nou, 3x raden wat hier het probleem was... Na een hoop gesteiger van de directrice van het gezelschap zijn we tot de overeenkomst ‘oke, maar absoluut geen zoen op de mond’ gekomen.

One small step for man, one giant leap for mankind!

 

Een ander voorbeeld: Op het moment dat wij een personage van Shakespeare als ‘pure evil’ bestempelden kwam de hele cast in opstand, omdat dit tegen hun principes inging.... In een land dat wapens als koekjes verkoopt en nutteloos ten oorlog trekt kunnen mensen zich niet verenigen met het feit dat sommigen van ons gewoon ‘pure evil’ zijn.

Tja.

 

Ik weet nog lang niet alles van dit immense land en zijn theaterregels en visie, maar het is waanzinnig leuk om het te ontdekken.

En ik hoop dat ik hier nog meer kans toe krijg binnen de masterstudie theatereducatie waar ik nu voor in de running ben. Aan de Boston University. Het is een erg strenge selectie en duuuuuuuuur, maar als ze potentie in je zien is er kans dat ze je een volledige beurs aanbieden. Dus daar ga ik voor!

 

Ik laat jullie achter met de woorden die hier zo’n 20 keer per dag naar je hoofd geslingerd worden: ‘Have a good one!’

Marie-Thérèse Verbruggen (2002-2006)

 

top